دانلود
درباره سایت
آخرین مطالب
- گفتوگوی صریح عدالت خواهان گلستان با عبدالرزاق آخوند رهبر امام جمعه آق قلا
- آدرس سایت تغیر یافت لطفا به آدرس زیر مراجعه کنید
- پایگاه عدالت خواهان گلستان
- سایت اصلی پایگاه عدالت خواهان گلستان راه اندازی گردید .
- مدل انواع لباس های زنانه ، مانتو ،پیراهن ، لباس های تابستانه ،مدلهای جدید مانتو اسلامی
- رماننویسی یا رونویسی؟
- از آمار نجومی شهرهای بدون شهردار تا خلاءهای قانونی
- فتنه گران با کمال وقاحت آزادانه در شهر می گردند!
- اعلام جنگ «رياض– تلاويو» به تهران
- تودیع معارفه مدیر کل محیط زیست استان گلستان فردا برگزار میگردد
امکانات وب
شاید بتوان گفت که از سال 83 سریال های تلویزیون وارد فاز جدیدی از تولید شدند و ناخواسته خط کشی هایی در سریال های ماه مبارک رمضان انجام دادند که این خط ها همچنان باقی مانده اند. سال 83 برای تلویزیون یک نقطه عطف محسوب می شد، چرا که نخستین سریال ماورایی خود را(کمکم کن)در این سال روی آنتن برده بود.هم چنین طنزهای جدید و نوی عطاران به تلویزیون راه پیدا کرده بودند.
اما نگاهی دقیق تر به پیشینه پخش سریال های به اصطلاح ماه رمضانی نشان می دهد که محتوای بسیاری از این فیلم ها نه تنها پیش برنده بلکه مخرب است و هیچ گونه ارتباطی بین موضوع فیلم نامه با ماه مبارک رمضان ندارند.
سیمای جمهوری اسلامی ایران حدود 11 سال پیش به ساخت و پخش سریال های طنز پرداخت. اینکه محتوای اکثر این سریال های عموماً کمدی با اندکی چاشنی معنویت فارغ از عبادت، چقدر مخاطب
را از حس و حال عبادت دور می کرد خود قصه پر غصه ای است که از آن می گذریم. کمدی هایی که به دلیل استفاده از کلمات نا به جا در دیالوگ ها و محتوای بی ربط به ماه مبارک رمضان اعتراضات زیادی را برانگیخت و پرونده کارگردان معروف این طنزها و تیم تکراری اش با سریال "بزنگاه" بسته شد.
با بالا گرفتن موج انتقادات، نوبت به پخش سریال های ماورایی و جن و پری رسید. سریال های پر مخاطبی که بسیار مورد توجه قرار گرفت اما با طرح شبهه های بسیار، جنجال هم به همراه داشت که این مسئله در سریال "اغما "بیشتر خود را نشان داد. شبهه هایی که علی رغم تلاش مشاوران دینی سریال ها، هنوز هم حل نشده باقی مانده اند.
درام های اجتماعی هم که در چند سال اخیر برای ماه مبارک رمضان ساخته شدند، تقریبا آثاری یکنواخت و بدون حاشیه در این سال ها بودند. سریال هایی با محتوای اجتماعی از قبیل "جراحت" و "خداحافظ بچه". جالب توجه است که پس از اتمام سریال "خداحافظ بچه" شاهد وقوع چندین جرم مشابه در فیلم یعنی سرقت کودکان در جامعه بودیم. به نظر می رسد لااقل در ماه مبارک رمضان سیاه نمایی و به تصویر کشیدن زاویه های تاریک جامعه و گرفتاری های خانوادگی موضوعیتی نداشته باشد. پر رنگ کردن تاریکی ها در صورتی مفید فایده است که راه حلی برای رفع آن در فیلم ها و سریال ها ارائه شود و گرنه صرفا پرداختن به مشکلات چاره ساز نیست. "مادرانه" امسال هم قطعا دنباله رو همین درام های اجتماعی است.
این در حالی که جای سریال های ارزشمند و پرمحتوایی چون "وضعیت سفید" یا "نابرده رنج" خالی است. البته نباید از کنار سریال های "میوه ممنوعه" و"صاحبدلان "به راحتی گذشت. سریال هایی که توانستند مخاطبان زیادی را جذب کنند و محتوایی قابل قبول و هماهنگ با ماه مبارک رمضان داشتند.
با وضعیت موجود، در ماهی که باید میهمان خدا باشیم میهمان تلویریون هستیم با سریال ها و فیلم های ویژه ماه مبارک.م تاسفانه ماه قرآن، بهار سریال های رسانه ملی نامگذاری شده و به جای این که از نعمت صدا و سیما در جهت انتشار فرهنگ حضور در مساجد و مجالس دعا و مناجات استفاده شود جدول پخش و باز پخش سریال ها و فیلم های ویژه به شکلی است که بیننده تمام وقت جلوی تلویزیون باشد. این در حالی است که با توجه به بلند بودن روزهای تابستان و فرصت اندک 7- 8 ساعته افطار تا سحر و بی حالی در روز به علت ساعات طولانی سحر تا افطار، روزه دار کمترین وقت ممکن را برای عبادت و نزدیک شدن به خداوند دارد.باعث تاسف است که مخاطب باید زمان زیادی را صرف تماشای فیلم و سریال های بی ارتباط به این ماه عزیز و گوش دادن به ترانه هایی کند که قرار است توسط خوانندگان معروف پاپ در مراسم های پس از افطار پخش شود.
درست است که تلویزیون در ساخت سریال ها باید ذائقه مخاطب را محور قرار دهد اما این برای سیمای جمهوری اسلامی سزاوارتر است که ذائقه بیننده را جهت دهد. و این جهت دهی در ماه مبارک
رمضان اهمیت بیشتری پیدا می کند.
در واقع با این روندی که تلویزیون در این چند سال طی کرده و می کند چاره ای نیست جز چند نصیحت خالصانه نه به مدیران سیما بلکه به مخاطبان روزه دار که با درایت و زیرکی خود بهترین فیلم ها و برنامه ها را گزینش کنند چون در این بازار شلوغ این مخاطب زیرک است که زمان خود را تنظیم می کند و بهترین بهره را از این ماه و فرصت های پیش رو می کند.واقعاً رهاکردن خواندن قرآن و انس با دعا و منجات و ارتباط با خداوند و اتلاف وقت با ديدن فيلم ها و برنامه هاي مبتذل و دست کم بيهوده، حماقت نيست؟
اما نگاهی دقیق تر به پیشینه پخش سریال های به اصطلاح ماه رمضانی نشان می دهد که محتوای بسیاری از این فیلم ها نه تنها پیش برنده بلکه مخرب است و هیچ گونه ارتباطی بین موضوع فیلم نامه با ماه مبارک رمضان ندارند.
سیمای جمهوری اسلامی ایران حدود 11 سال پیش به ساخت و پخش سریال های طنز پرداخت. اینکه محتوای اکثر این سریال های عموماً کمدی با اندکی چاشنی معنویت فارغ از عبادت، چقدر مخاطب
را از حس و حال عبادت دور می کرد خود قصه پر غصه ای است که از آن می گذریم. کمدی هایی که به دلیل استفاده از کلمات نا به جا در دیالوگ ها و محتوای بی ربط به ماه مبارک رمضان اعتراضات زیادی را برانگیخت و پرونده کارگردان معروف این طنزها و تیم تکراری اش با سریال "بزنگاه" بسته شد.با بالا گرفتن موج انتقادات، نوبت به پخش سریال های ماورایی و جن و پری رسید. سریال های پر مخاطبی که بسیار مورد توجه قرار گرفت اما با طرح شبهه های بسیار، جنجال هم به همراه داشت که این مسئله در سریال "اغما "بیشتر خود را نشان داد. شبهه هایی که علی رغم تلاش مشاوران دینی سریال ها، هنوز هم حل نشده باقی مانده اند.
درام های اجتماعی هم که در چند سال اخیر برای ماه مبارک رمضان ساخته شدند، تقریبا آثاری یکنواخت و بدون حاشیه در این سال ها بودند. سریال هایی با محتوای اجتماعی از قبیل "جراحت" و "خداحافظ بچه". جالب توجه است که پس از اتمام سریال "خداحافظ بچه" شاهد وقوع چندین جرم مشابه در فیلم یعنی سرقت کودکان در جامعه بودیم. به نظر می رسد لااقل در ماه مبارک رمضان سیاه نمایی و به تصویر کشیدن زاویه های تاریک جامعه و گرفتاری های خانوادگی موضوعیتی نداشته باشد. پر رنگ کردن تاریکی ها در صورتی مفید فایده است که راه حلی برای رفع آن در فیلم ها و سریال ها ارائه شود و گرنه صرفا پرداختن به مشکلات چاره ساز نیست. "مادرانه" امسال هم قطعا دنباله رو همین درام های اجتماعی است.
این در حالی که جای سریال های ارزشمند و پرمحتوایی چون "وضعیت سفید" یا "نابرده رنج" خالی است. البته نباید از کنار سریال های "میوه ممنوعه" و"صاحبدلان "به راحتی گذشت. سریال هایی که توانستند مخاطبان زیادی را جذب کنند و محتوایی قابل قبول و هماهنگ با ماه مبارک رمضان داشتند.با وضعیت موجود، در ماهی که باید میهمان خدا باشیم میهمان تلویریون هستیم با سریال ها و فیلم های ویژه ماه مبارک.م تاسفانه ماه قرآن، بهار سریال های رسانه ملی نامگذاری شده و به جای این که از نعمت صدا و سیما در جهت انتشار فرهنگ حضور در مساجد و مجالس دعا و مناجات استفاده شود جدول پخش و باز پخش سریال ها و فیلم های ویژه به شکلی است که بیننده تمام وقت جلوی تلویزیون باشد. این در حالی است که با توجه به بلند بودن روزهای تابستان و فرصت اندک 7- 8 ساعته افطار تا سحر و بی حالی در روز به علت ساعات طولانی سحر تا افطار، روزه دار کمترین وقت ممکن را برای عبادت و نزدیک شدن به خداوند دارد.باعث تاسف است که مخاطب باید زمان زیادی را صرف تماشای فیلم و سریال های بی ارتباط به این ماه عزیز و گوش دادن به ترانه هایی کند که قرار است توسط خوانندگان معروف پاپ در مراسم های پس از افطار پخش شود.
درست است که تلویزیون در ساخت سریال ها باید ذائقه مخاطب را محور قرار دهد اما این برای سیمای جمهوری اسلامی سزاوارتر است که ذائقه بیننده را جهت دهد. و این جهت دهی در ماه مبارک
رمضان اهمیت بیشتری پیدا می کند.در واقع با این روندی که تلویزیون در این چند سال طی کرده و می کند چاره ای نیست جز چند نصیحت خالصانه نه به مدیران سیما بلکه به مخاطبان روزه دار که با درایت و زیرکی خود بهترین فیلم ها و برنامه ها را گزینش کنند چون در این بازار شلوغ این مخاطب زیرک است که زمان خود را تنظیم می کند و بهترین بهره را از این ماه و فرصت های پیش رو می کند.واقعاً رهاکردن خواندن قرآن و انس با دعا و منجات و ارتباط با خداوند و اتلاف وقت با ديدن فيلم ها و برنامه هاي مبتذل و دست کم بيهوده، حماقت نيست؟