پاسخ امامخمینی(ره) به ادعاهای بیاعتبار رفسنجانی

بیان خاطرات دونفره غیرمستند میان رفسنجانی و امام راحل، هر از گاهی و به تناسب شرایط مختلف زمانی از سوی وی مطرح می شود که متاسفانه در اکثر موارد، موسسه نشر و حفظ آثار امام خمینی(ره) نیز نسبت به آنها کوچکترین واکنشی نشان نداده است.

براساس این گزارش، طبق آنچه که رفسنجانی مطرح می کند، ظاهرا بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی برخی مسایل مربوط به این روزها را به صورت خصوصی تنها با او درمیان می گذاشته است و امروزه پیرمرد عدم احرازصلاحیت شده ی انتخابات، در نقش یک راوی، به نقل آنها می پردازد.

اگرچه بسیاری از مسایلی که او مطرح کرده است در همان نگاه نخست و از منظر عقلی رد می شود اما جالب اینجاست که براساس رهنمود تاریخی امام خوبی ها، اصل و اعتبار این مطالب نیز به کلی زیرسوال است.

رفسنجانی در یکی از آخرین نقالی ها از خاطرات دونفره به موضوع قطعنامه 598 اشاره کرده است. متن کامل این خاطره دونفره به نقل از سایت رسمی رفسنجانی بدین شرح است" وقتی که دو سه ماه بعد از پذیرش قطعنامه به محضر امام رسیدم ایشان به من گفتند امروز احساس می کنم که نوشیدن جام زهر چقدر برایم شیرین بود. رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام با بیان اینکه از محضر امام خواستم مسئولیت پذیرش قطعنامه را به من بسپارند ولی ایشان با عظمت و بزرگواری تاریخی خود شخصاً این مسئولیت را بر عهده گرفتند، تاکید کرد: بزرگترین آموزه امام به ما نهراسیدن از دادن آبرو در پای مصلحت مردم بود"!

وی همچنین چندی قبل نیز به نامه ای اشاره کرده است که شخصا به صورت دستنوشت به خدمت امام(ره) داده و علت عدم تایپ آن را نیز نخواندن و مطلع نشدن هیچکس از آن دانسته است. به گفته رفسنجانی، او در این نامه غیررسمی بحث مذاکره با آمریکا را مطرح کرده و درخواست نموده تا امام(ره) در دوران حیاتشان به آن بپردازند.

جالب اینجاست که نقل این مساله خصوصی و شخصی نیز به همینجا ختم می شود و از واکنش مراد قلب های ایرانیان نسبت به این درخواست، مطلبی ارایه ننموده است.

باتوجه به ازدیاد این قبیل مسایل از سوی رفسنجانی و برای روشن شدن تکلیفمان برای همیشه، دو فرمایش از دو بزرگوار را مطرح می کنیم و قضاوت را برعهده مخاطبان گرانقدر می گذاریم. با مطالعه این دو مطلب، همه چیز کاملا روشن و آشکار می شود:

1- بیانات امام خامنه ای در آخرین دیدار با هیات دولت دهم، 92/4/23

"دشمن نتوانست شعارهاى انقلاب را كمرنگ و سپس محو كند. به نظر من يك بخش عمده اى از اين هم مربوط مي شود به هوشيارى امام بزرگوارمان. آنچه كه امام بزرگوار از اظهارات خود، از گفته هاى خود، از نوشته هاى خود در ميان ما باقى گذاشت، بيّنات است، محكمات است؛ متشابهات نيست كه كسى آنها را نفهمد. آخرين سخن امام هم وصيتنامه ى امام است. من هميشه به مسئولين و كسانى كه در دولتهاى گوناگون يك كار مهمى دستشان بوده است، توصيه مي كردم كه به وصيتنامه ى امام مراجعه كنند. وصيتنامه ى امام، لبّ ارزشهاى مورد نظر امام است؛ اينها را امام باقى گذاشته، زنده گذاشته است. لذاست كه اين ارزشها قابل تحريف نيست، قابل تغيير نيست. بله، نديده گرفتن اينها امرى است كه ميسر است براى كسانى كه بخواهند نديده بگيرند".

2- قسمتی از وصیتنامه سیاسی- الهی امام خمینی(ره)

 بسمه تعالی

در زیر این وصیتنامه ی 29 صفحه ای و مقدمه چند مطلب را تذكر می دهم:

(1) اكنون كه من حاضرم، بعض نسبت های بی واقعیت به من داده می شود و ممكن است پس از من در حجم آن افزوده شود؛ لهذا عرض می كنم آنچه به من نسبت داده شده یا می شود، مورد تصدیق نیست مگر آن كه صدای من یا خط و امضای من باشد، با تصدیق كارشناسان؛ یا در سیمای جمهوری اسلامی چیزی گفته باشم.

(2) اشخاصی در حال حیات من ادعا نموده اند كه اعلامیه های اینجانب را می نوشته اند. این مطلب را شدیداً تكذیب می كنم. تاكنون هیچ اعلامیه ای را غیر شخص خودم تهیه كسی نكرده است.

(3) از قرار مذكور، بعضی ها ادعا كرده اند كه رفتن من به پاریس به وسیله ی آنان بوده؛ این دروغ است. من پس از برگرداندنم از كویت، با مشورت احمد پاریس را انتخاب نمودم، زیرا در كشورهای اسلامی احتمال راه ندادن بود؛ آنان تحت نفوذ شاه بودند ولی پاریس این احتمال نبود.

(4)  من در طول مدت نهضت و انقلاب به واسطه ی سالوسی و اسلام نمایی بعضی افراد، ذكری از آنان كرده و تمجیدی نموده ام كه بعد فهمیدم از دغلبازی آنان اغفال شده ام. آن تمجیدها در حالی بود كه خود را به جمهوری اسلامی متعهد و وفادار می نمایاندند و نباید از آن مسائل سوء استفاده شود؛ و میزان در هركس حال فعلی او است.

روح الله الموسوی الخمینی