شورای شهر یا شورای مشاهیر؟!

بالاخره یا از زورِ بیکاری است و یا به قول "احمد توکلی" که گفته بود، "انگار جبرئیل هر شب به یکی از آقایان احساسِ تکلیف می دهد!" تعداد و چندگونه گیِ کاندیداهای ورود به عرصه ی انتخابات هر روز بیشتر می شود.

انتخابات ریاست جمهوری حکایت خودش را دارد و فعلا آنچه که "نقد" است و دمِ دست، موضوع ثبت نام کاندیداهای ورود به شوراهای شهر است. آنقدر چهر های جالب و جذاب آمده و احساس تکلیف کرده اند که آدم در می ماند با این همه کاندیدایِ دم بخت چه کند؟!

علی الحساب، سرکار خانم "افسانه ی بایگان" بازیگر سرشناسِ سال های دورِ سینما و تلویزیون پس از ثبت نام در انتخابات شورای شهر تهران گفته که از طرف نهاد ریاست جمهوری برای ورود به این عرصه دعوت شده است! در بادیِ امر، این فکر به ذهن متبادر می شود که هدف، بالا بردن میزان مشارکت مردم در انتخابات پیشِ روست و دولت می خواهد شور و نشاطِ انتخاباتی را با این قبیل کارهای ویترینی و فانتزی بالا ببرد.

اما دستاورد دیگرِ این کار چیست؟ خانم "بایگان" هنرمند محترمی است که قطعاً در کار و دستگاهِ هنریِ خویش چهره ای متین و سرشناس دارد و کارنامه ی هنری ایشان نیز موید همین ادّعاست. اما چه نقشی می خواهد در شورای شهر تهران بر عهده بگیرد؟ آقای دانیال عبادی چطور؟ آقایانِ ورزشکاری که شمارِ آنها از عدادِ انگشتان دست هم بیشتر شده، واجدِ چه صلاحیت و منشاءِ چه خدماتی خواهند بود؟

چند روز پیش اعلام شد که هنرمندان کشور یک لیست ۱۳ نفره را با عنوان "امید ایران" منتشر کرده و قصد دارند چهره های بَزَک دار سینما و تلویزیون را کاندیدای ورود به عرصه انتخابات کنند. مشکل مملکت اینجاست که هیچ یک از ما، بر سرِ جایِ واقعی خود ننشسته ایم. جالب تر آنکه از پس کاری که به ما سپرده اند نیز بر نمی آییم، آن وقت به دست و پایِ این و آن هم می پیچیم که فلانی و فلانی کاربلد نیستند!

این نسخه انصافا علاجِ دردِ جامعه ی امروز ایران نیست. سوال اساسی اینجاست؛ تفکری که اصرار دارد چهره های سرشناس، خوش آب و رنگ و بَزک کرده به عرصه یِ انتخابات بیایند، چه برنامه و چه هدفی را دنبال می کند؟ سالهاست که ایرانِ ما، چوبِ بی برنامگی و بی سوادی ها را در اداره ی مملکت خورده و اینگونه دارد، تاوانش را پس می دهد. آیا نباید از این بی مایگی و نتایجِ َاسف بار، تجربه آموخت و کار را به کاردان و عمل را به عالم آن سپرد؟ چه اهمیت دارد که چهره ی آن آدم، سینمایی و هیکلش ورزشی باشد؟ چرا ذائقه ی سیاسی و اجتماعی مردم را تا این حد تنزیل می دهیم؟

بازیگران سینما، عناصری شریف و تافته ای فاخر از پیکره یِ عظیم و عمیقِ هنرِ ایران زمین اند و در همین جایگاه، عزیز و ستودنی می مانند. عرصه ی سیاست و تصمیم گیری هایِ کلان، به دانش سیاسی و تجارب مدیریتیِ عمده و عمیق نیاز دارد و به راستی که با ِاعمال فنونِ کشتی، جودو و تکواندو نمی توان گرهی از مشکلات عدیده ی مردم باز کرد! اگرچه همه ی این عزیزان نیز به قدرِ خویش در بالندگیِ جامعه اثرگذارند.

فرصت ها در حال گذر است و خردمندی در انتظارِ انتخاب و اقبالِ ما. تا زمان باقی است و تا تجربه ی کنونی پابرجاست، به تفکر، تامّل و خردِ جمعی اشتیاق بیشتری نشان دهیم.

دانلود...